นิทานสำหรับเด็กปฐมวัย
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหมาตัวหนึ่ง เดินหาของกินไปทั่วเมือง ในระหว่างที่มันกำลังหาของกินอยู่นั้นมันก็เหลือบไปเห็นเนื้อตากแห้งชิ้นหนึ่งที่พ่อค้าแขวนเอาไว้ เมื่อสบโอกาส ไม่มีใครอยู่แถวนั้น มันจึงใช้ความเร็วกระโดดขโมยคาบเนื้อตากแห้งชิ้นนั้นและรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
"อิอิ มันจะต้องเป็นมื้อกลางวันที่อร่อยแน่นอน หลังจากที่ข้าไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน นี่แหละจะเป็นอาหารชิ้นแรกที่ตกลงท้องของข้า"
เจ้าหมาคิดในใจ
ในระหว่างที่มันวิ่งหนีไปพร้อมกับเนื้อตากแห้ง มันก็คิดได้ว่า มันควรจะหาที่เงียบๆ กินของที่มันขโมยมา จะได้ไม่โดนแย่งของกินไป
มันเดินมาถึงสะพานข้ามแม่น้ำแห่งหนึ่ง มันได้ชำเลืองลงไปในแม่น้ำเบื้องล่างของมัน ซึ่งมันก็ได้เห็นเงาของมันเป็นภาพหมาตัวหนึ่งกำลังคาบชิ้นเนื้อตากแห้ง ที่ดูชิ้นใหญ่กว่ามันเพราะการสะท้อนของน้ำ
ด้วยความโลภของมัน มันจึงคายชิ้นเนื้อบนสะพานแล้วพูดกับเงาตัวเองว่า
"นี่ๆ เรามาแลกชิ้นเนื้อกันมั้ยเจ้าหมา เนื้อของข้าอร่อยมากๆ นะ ถึงเนื้อของเจ้าจะชิ้นใหญ่กว่า แต่เนื้อของข้าอร่อยกว่านะ"มันกล่าว แต่เงาสะท้อนไม่ได้ตอบโต้อะไร มันจึงพูดไปอีกว่า
"ข้านับ 1 ถึง 3 เรามาแลกเนื้อกันนะ เอาล่ะ 1 - 2- 3"
เมื่อสิ้นนับ 3 เจ้าหมาก็ปล่อยเนื้อตากแห้งที่ขโมยได้ลงไปในน้ำ ซึ่งเนื้อชิ้นนั้นก็จมลงก้นแม่น้ำในที่สุด
เจ้าหมาถึงกับพูดไม่ออก มันรู้แล้วว่าตัวเองได้เสียอาหารมื้อสำคัญของตัวเองไป มันก็ได้แต่เดินจากไปอย่างช้าๆ พร้อมกับความหิวโหย
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
-โลภมาก ลาภหาย
